Natura 2000 – fakty i mity

Wokół sieci Natura 2000 narosło wiele mitów. Przede wszystkim mieszkańcy wyznaczonych obszarów niesłusznie łączą fakt ochrony przyrody z zagrożeniem dla procesów inwestycyjnych i gospodarki rolnej. Tymczasem praktyka pokazuje, że obie kwestie nie muszą rodzić konfliktów, a co najważniejsze, ochrona przyrody może być efektywna tylko wtedy, kiedy uwzględnia interesy lokalnych społeczności. Natura 2000 to konstruktywny dialog miłośników przyrody i społeczeństwa oraz niepowtarzalna szansa na promocję regionu.

fakty i mity

Natura 2000 jest formą ochrony przyrody, wprowadzoną w Polsce jako jeden z obowiązków związanych z przystąpieniem naszego kraju do Unii Europejskiej. Głównym celem funkcjonowania Europejskiej Sieci Ekologicznej jest ochrona określonych typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków, które uważa się za cenne i zagrożone w skali całej Europy. W ramach sieci wyznaczane są obszary ptasie i obszary siedliskowe. W Polsce utworzono około 1000 obszarów Natura 2000, które obejmują niemal 20% powierzchni kraju.

Mimo że sieć Natura 2000 w Polsce funkcjonuje już 10 lat, wielu słysząc ten termin wyobraża sobie rezerwat, w którym obowiązują ograniczenia i restrykcje. Tymczasem obszary Natura 2000, to zupełnie inna forma ochrony przyrody. Podstawowa zasada jest taka, że można tu robić wszystko, co nie pogorszy stanu przedmiotów ochrony, dla których obszar został utworzony. Włączenie terenu do sieci Natura 2000 nie wiąże się z koniecznością zaprzestania działalności rolniczej. Natura 2000 nie blokuje również inwestycji związanych z rozbudową infrastruktury turystycznej i komunikacyjnej − oczywiście nie wpływających negatywnie na walory przyrodnicze obszaru. O tym, że można pogodzić dwie grupy interesów: ochrony przyrody i społeczeństwa, świadczy między innymi fakt, że dotychczas niemal 100% inwestycji przebiegających przez chronione obszary lub bezpośrednio na nie oddziałujących otrzymało zielone światło na realizację.

Niestety w społeczeństwie panuje również błędne przekonanie, że w ramach sieci Natura 2000 nadrzędne instytucje wyznaczają obligatoryjne zasady. Tymczasem opracowywanie planów zadań ochronnych (PZO), jednego z podstawowych narzędzi służących do skutecznej ochrony przyrody w ramach sieci, odbywa się przy aktywnym udziale różnych podmiotów związanych z danym regionem. W tym celu organizowane są cykle spotkań dyskusyjnych z udziałem przedstawicieli zainteresowanych osób i instytucji. Mają oni czas na zgłoszenie swoich uwag i opinii, a podmiot nadzorujący sporządzanie PZO ma obowiązek uwzględnić złożone wnioski. Uspołecznienie procesu decyzyjnego przynosi bezsporne korzyści – dostarcza cennych informacji o środowisku, a przede wszystkim wpływa na poprawę jakości decyzji, które dotyczą przedsięwzięć oddziaływujących na całą społeczność lokalną.

Wiele osób nie dostrzega również bezspornych korzyści wynikających z włączenia poszczególnych regionów do sieci Natura 2000. Tymczasem obszary te stanowią niezwykle wartościowy kapitał gmin, który powinien stać się motorem ich rozwoju i dodatkową szansą na promocję.

Sieć Natura 2000 to zdecydowany sprzymierzeniec zrównoważonego rozwoju. Obalanie mitów i upowszechnianie rzetelnej wiedzy dotyczącej Natury 2000 jest niezwykle istotne – mieszkańcom chronionych obszarów ułatwi normalne życie, a nam wszystkim pozwoli cieszyć się jak najdłużej pięknem otaczającej nas natury.

  • Data publikacji: 14.11.2014 r
  • Tagi:
  • Autor: Poznaj Naturę
  • Drukuj
Organizator
Partnerzy medialni
Partnerzy merytoryczni